مثل بارانم

بی نیاز از آواز آدمی،
همین سایه برای من کافی است
همین سکوت برای من...تمام!
دست از کلمات کشیده...
کنار خودم به خواب می روم،
و در خواب می بینم گاهی
دارم به دعوت دریا
دور می شوم از درد و از آدمی.

محشر است این
که از هفت دولت دنیا آزادم،
من عین بارانم
یک وقت هایی...خنکای آرام خداوندم
یک وقت هایی...عطر آهسته هوا،
و حتما همین است که مولانای محترم گاهی
از تکلم محرمانه من می فهمد آنجا
-در حضور حکمت و کبریا-
تنها نیست...!

از من خبر بگير!
كارى ندارد
كافي ست صبح ها
دلت برايم تنگ شود
و بى اختيار
به نقطه اى خيره شوى
و به اين فكر كنى
كه چقدر بى خبرى از من...

شعر یعنی
که سر صبح کسی مثل شما
باعث روشنی
حضرت خورشید شود...!!

بالاخره یک روز

سهمم را
از این جمعه های دلتنگی
میگیرم !
روزی که صبح و شب اش
در کنار تو بخیر شود ...
جمعه ها این روز را
به من بدهکارند...

براے تو
در اوج این عاشقـانه

"خاص" نیستم
ولے

همین من"معمولے"

عجیب دوستت دارم

بعضی هارامیتوان خواست
امانمیشودداشت !
بعضی هارابایدیواشکی
ازدوردوست داشت !
بعضی هارانبایدخواست !
نباید دوست داشت!
امادل است دیگر
اسیراین نگاه بیقرار
میخواهد و دوست میدارد

كسي باور نـمي كند
لبخندش مي توانست
پلی باشد
كه جمعه را
به همه ی روزهای هفته
پيوند بزند ...

دل گفت وصٖالش به دعا باز توان یافت

عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

به چشمهام سپردم پس از تو دنیا را

فقط به قدر
-نخوردن زمین-
نگاه کنند...

دلم بهانه ی تو را دارد
تو می دانی بهانه چیست؟!
بهانه همان است که
شب ها
خواب از چشم من می دزدد...